Catinka Kersten

Een uurtje afleiding

2011-09-15T23:59:00.001+02:00

'Zo He!' verzucht de enorme kerel voor mijn deur om mij te kennen te geven dat hij mijn doolhof van een gebouw maar moeilijk kan waarderen. Verhit lachend hoofd, tondeuse kort grijs haar, blauwe trui en een gereedschapskist. Hij is hier om mijn chronisch kapotte ramen te repareren.

De laatste keer stuurden ze een jonge loodgieter! Hij is toen maar wanhopig aan mijn ramen gaan hangen tot ze uiteindelijk toch naar beneden klapten. Zijn advies; 'laat ze maar gewoon dicht.'

De aannemer klopt en wrikt wat aan de ramen, concludeert dat hij er niets aan kan doen en dat er een specialist moet komen.

Het kan mij inmiddels niet veel meer schelen, bovendien maak ik me enorm druk over mijn studie. Ik wil hem eigenlijk gewoon weer weg hebben om in mijn eentje stress te hebben, maar de aannemer gaat zitten en barst los in een bijna waanzinnige spraakwaterval.

Zo ontdek ik dat hij ooit bij iemand thuis was met twee pitbulls. Hij aaide er eentje waarop de honden in een zeer bloederig gevecht raakten om de aannemer zijn affectie, toen hij de honden uit elkaar had gekregen zat er overal bloed op de buren en was een van de honden zijn oor en linkerlip kwijt. Geheimzinnig vertelt hij vervolgens over een zeer beroemde, maar niet nader te noemen pianist met een open kast vol zwepen en tuigjes en over een van top tot teen bedekte moslima, die zodra haar man naar het werk was vertrokken bijna helemaal naakt om hem heen bleef drentelen. En over die ene keer dat hij weigerde te werken bij een veel te rijke sadist die zijn hoogzwangere vrouw mishandelde.

Halverwege schenk ik hem een groot glas net te zoete citroen limonade in en blijf met grote ogen luisteren, naar de verhalen over alle maffe mensen die hij ooit tegenkwam en waarvan hij steeds weer zegt; 'he, het gaat mij niet aan, je doet maar.' Na ruim een uur is de limonade op en vertrekt hij naar de volgende klus. Ik vraag me af of ik daar in zijn volgende relaas zal voorkomen.

'Vriendelijk meisje, maakt haar limonade veel te zoet. Ze leek een beetje treurig, dus ik dacht ik leid haar maar een uurtje af van waar ze zich ook zorgen over maakte, 'k dacht dat doet haar vast goed.'

De potvissen van de stad

2011-09-15T23:57:00.000+02:00

Ik ben dol op trams, ik denk zelfs dat ik ze een beetje nodig heb. Niet perse om er mee van de ene plek naar de andere te komen, dat lukt me ook wel met de fiets, maar ik heb ze voornamelijk in mijn directe omgeving nodig.

Hun hele wezen vind ik magisch. Vooral midden in de nacht als de gehele wereld alleen nog maar oranje is van de straatverlichting of zwart is van het donker en je hoort voorbij de bocht de tram aankomen. Dat is toverachtig. Piepend en zingend verschijnt hij om de bocht en steeds vind ik hem weer verbazingwekkend, bijna etherisch door de bleek groene verlichting die door de ramen schijnt.

Als ik dan 's nachts naar mijn lief fiets, en er bijna niemand meer op straat is, fiets ik wel eens op met éen van die trams. Dan peddel ik uit alle macht om naast die tram te blijven fietsen. Als een enorme fluoriserende potvis glijdt hij naast mij door het donker. Onverstoorbaar op zijn rails, heel bedaard maar toch net altijd iets sneller dan ik. Ik voel mij dan altijd kleiner worden.

Zingend trekt hij dan door de bochten en ik waan mijzelf op de bodem van een peilloze oranje verlichte zee, helemaal alleen met enkel dit enorme wezen dat mij nooit zal opmerken. Niet de tram zelf en ook niet de mensen in zijn oplichtende ingewanden, hoe hard ik ook fiets.

Ook als ik gewoon thuis ben op mijn kamer weet ik mij in de verte omringd door trams en ik hoor hun lied als ze door de bochten schuiven.

Je bent vast bekend met die natuur cd's met diepzeegeluiden en jankende bultruggen. Ze zouden er eentje moeten maken met de geluiden van lijn negen die met een ruime bocht over het Rijswijkseplein schuift. Het is het geluid van thuis.

Zelfs toen ik begin augustus op vakantie was in een prachtig landelijk gebied, zocht ik tussen de krekels en andere natuurgeluiden onbewust naar de trams. De potvissen van de stad.

Soms maak ik me een beetje zorgen om mezelf.

Het wonder van Meerhem

2011-09-15T23:53:00.003+02:00

Eerst stak mijn huisgenoot zijn hoofd om de deur, en toen zagen we de plastic draagkoffer met deurtje de hoek om komen. Daar was ze dan! Vers uit het asiel, ons nieuwe favoriete wezen in de hele wereld. Ze was de perfectste zwart witte kitten die je ooit zal zien. Het eerste wat ze deed toen het deurtje open gezet werd was langs de moeilijkste weg naar de keuken klauteren. Een ware avonturierster.

Wij wonen aan de Meerhem in Gent, dus die avond doopten wij haar Milágros van Meerhem. Het wonder van Meerhem. Roepnaam: Mila.

Ik weet dat iedereen altijd denkt dat hun huisdier het beste huisdier is van de wereld, maar Mila is oprecht de beste kat.

Elke dag is een avontuur met Mila in huis. Samen voor de eerste keer een middagdutje doen, de eerste keer dat je haar buikje mag aaien en ontdekken dat dit de zachtste plek van de wereld is. Spelen met de stoffen muis aan een elastiekje, waar ze staand op haar achterpoten naar slaat met wapperende voorpootjes als een bizarre vogelverschrikker. Paniek omdat we haar even niet kunnen vinden en de ramen staan open, en haar vervolgens ontdekken onder het bad, diep in slaap met een nat hoofdje omdat er daar iets druppelt. Een film kijken met een spinnend bontballetje op je borst.

Elke avond als ik me klaarmaak voor bed zit zit er een mini-monster onder mijn bank dat met zachte voetjes naar mijn blote tenen hengelt. Ze schiet dan onder de bank vandaan, klauwend en bijtend in de rand, wit buikje naar boven, als ze niet direct beet heeft, wriemelt ze zich weer achterstevoren terug, zacht gestommel en ze springt van onder het bed vandaan dat aan de andere kant van de kamer staat, terwijl ik nog als een idioot voor de bank zit te koeren. Natuurlijk doet ze dit op haar vogelverschrikker manier met twee wapperende voorpootjes, zonder nagels, want zoals ik al zei: Mila is de beste kat.

Haar naam suggereert het al: Mila is van de Meerhem en hier zal zij blijven als ik aankomende maandag definitief weer terug naar Den Haag verhuis.

Ik zal haar missen.

Zaadjes

2011-09-15T23:52:00.001+02:00

Zes jaar geleden bezocht ik de kust van Peru. Het was mistig, de lucht en het water waren loodgrijs en uit de golven staken donkerbruine rotsen met langs de onderkant glanzend groene algen en wieren die steeds door het water werden opgeslokt en weer losgelaten. Op de rotsen lagen zeehonden, hun huid glad en bijna zwart. Ook de pinguïns waren gitzwart, hun dof witte buikjes waren bijna het enige licht in de omgeving. Een gigantische zwerm aalscholvers kwam geruisloos voorbij zweven en verdween weer in de mist. De wereld was stil, donker en melancholisch.

In een wit betegeld eethuisje aten we verrukkelijke verse vis toen de deur open klapte en er een stoet kleur binnen stroomde. Acht inheemse vrouwen met hun armen van polsen tot ellebogen gevuld met kettingen in allerlei soorten kraaltjes en zaadjes. De opvallendste kettingen waren gemaakt van grote zaden in een zinderende kleur oranje, maar beïnvloed door de sobere omgeving koos ik alleen maar snoeren uit van kleine donkerbuine zaadjes en glazen kraaltjes.

Een van de vrouwen keek bezorgd naar mijn buit, schoof toen haar koopwaar hoger op haar armen en begon in de zakken te zoeken van haar rok. Ze greep mijn hand en legde er drie oranje zaadjes in, vouwde mijn vingers er dicht overheen en hield mijn hand stevig vast terwijl ze iets in Quechua zei dat ik niet verstond.

Zes jaar lang heb ik deze zaadjes in mijn portemonnee bij me gedragen. Afgelopen woensdag haalde ik mijn portemonnee leeg om overbodigheden er uit te halen en ook de zaadjes heb ik er niet in teruggestopt.

Zelden heb ik zo'n rotdag gehad. Ongelukjes, gesloten loketten, onprettig mensen en later mijn portemonnee gestolen. Het kost me zeker honderd euro en een heleboel tijd om alles terug te krijgen wat ik er in had zitten. Ik ben niet bijgelovig, maar je zal vast begrijpen dat het eerste wat ik in mijn nieuwe portemonnee zal stoppen, die oranje zaadjes zijn.

Subliem

2011-09-15T23:47:00.002+02:00

We hadden met zijn vieren al de hele nacht gewerkt. Tentamens en jurydagen brengen de werker boven in de student. De hele woonkamer is bezaaid met papier en materiaal voor maquettes. Ik lig op de bank te lezen, maar kan mijn ogen bijna niet meer open houden. Plots wordt de woonkamer fel verlicht en volgt er een knal. Onweer! We veren allemaal overeind. Als de volgende flits komt rennen we de zolder op.

Daar hebben we een van die zeldzaam perfecte momenten. De zolder is duister en knus, we staan er met zijn vieren schouder aan schouder voor het raam en kijken hoe het licht de hemel open slaat en hoe uit die scheuren dikke stromen water komt. Dit is wat men bedoeld met subliem. In het aangezicht staan van iets dat groter is dan je kan bevatten. Gruwelijk en prachtig tegelijk.

Mijn huisgenoten gaan weer aan het werk en ik sta ook weer midden in de woonkamer op het slagveld van de productiviteit. Ik moet weer aan het werk, maar ik zou niet kunnen als ik het zou willen. Het is alsof de bliksem bij mij heeft ingeslagen. Ik tintel van onrust.

Het had al weken niet geregend, de geur van de regen kruipt door elke spleet het huis binnen en ik wil meer. Ik hol de trappen af naar onze kleine binnenplaats. Daar sta ik naast de rozenstruik en onder de blauwe regen en het is alsof nog nooit zo iets heb geroken.

De stad was zo droog geworden dat alle geuren samengeklonterd op het stof één bruine brij was geworden. Maar nu de regen al het stof verdronken had was elke geur weer puur. De planten, de aarde, het hout van de deur. Het leek alsof ik het glas zelfs kon ruiken.

Het is inmiddels bijna vijf uur in de ochtend maar ik word verder getrokken, de poort door de straat uit, en nog een en nog een, ik blijf maar lopen. Ver boven de daken van de stad zie ik nog steeds bliksem, het druppelt nog een beetje en overal is er geur. Pure geïsoleerde kleuren voor de neus. Het is zo mooi. Het asfalt, de meidoorn, het hooi geworden gras een berg afval. De bakker heeft al brood in de oven. Achter een mossig muurtje hangt de geur van de barbecue nog onder een parasol en ik blijf maar lopen.

Schaap

2011-06-15T00:00:00.002+02:00

Animation by Catinka Kersten
Music by Gustavo Santaolalla

Digital Presentation

2010-10-24T01:39:00.004+02:00

A short film about the way I work. I used the process of preparing a dish as a metaphor for the process of creating a work.
It is spoken in dutch. I am sorry there is no translation as for now.

Model in large format

2010-10-24T01:38:00.002+02:00

We learn how to work from model in a large size. It is a process that takes more than a year. Making the frame, the studies, the clay statue, then casting it in plaster and then finishing it in some way.
It is a very important experience. It teaches us about technique, but also about space and context. About texture and our own body’s. It teaches us about so many things that I have yet to discover.

Hirado

2010-10-24T01:29:00.005+02:00

A work for Hirado in Japan. Hirado is the place the Dutch arrived for the first time for trade. It became a fruitful relationship. Now they want a work depicting the relationship between Holland and Japan.
I noticed that it was not the differences that make this relationship interesting. In a way they were exactly the same. All they wanted was money and knowledge from each other. Nothing else. Japan and Portugal failed because the Portuguese also wanted to Christen every Japanese.

I used the symbolic gate, the Torii in a repetitive way, thus creating a hallway. By closing it with two doors it stops being a gate. The doors show that what is going on in the middle is important. The segments that create this hallway are placed tight together close to the door, so there it is dark. In the middle shines light, because there is more space between the segments.

With this work I show the twilight in which two cultures with equal desires meet. Not the one or the other side is important, it is the middle that counts.

It would have been made of smooth dark wood with a warm glow. Three meters high, one meter wide and 5 meters long.

They did not pick my design, but i would have been awesome.

My boyfriend made the digital model for me. Yes, he is great. :)

Stitches

2010-10-24T01:28:00.001+02:00

An old empty asylum centre. Stripped of all floors and electricity. Holes in the floor through which you can see the rooms beneath you.

A thin black cotton ribbon runs trough a sewing machine. The ribbon goes up trough the hole in the ceiling trough the second floor all the way to the top floor. There it runs over wheels back to the first floor back to the sewing machine.

The machine is stitching en pulling running the black ribbon al the way round the building. The stitches are white. Stitch for stitch, little bright steps running trough the building.

Self Image

2010-10-24T01:26:00.001+02:00

If a camera has a conscious, his brain is the film. So all he knows is what is on his film.

Three camera’s stand on tripods in a triangle.
One brownie box camera from the beginning of 1900. One Adox folding camera from the 50’s and one digital Fuji camera from the turn of the century.

I filled their films and digital chip with the image of the camera they are pointed at. Now they only see, the other and only know the other.
All they are and know is the other camera. Aren’t we all like that?

El Acuerdo

2010-10-24T00:04:00.004+02:00

A film about nature and the people who secretly know very well what they should do and how they should act, but just will not listen anymore.
The film is in Spanisch, this is the translation:

You have reached the voicemail of....

The Pact
I do not know what the farmer had in mind,
but he gave me his chair and let me watch this
impressive pact:

the nightjar sits on the back of the bull,
confident,
for it knows that from his haunches to his horns,
runs an aggressive pulsation
Yet with the nightjar on his back,
it seems as if the beast becomes calm,
relaxes,
hears the soothing scratching of the bird's claws on his hide,
he feels the little tongue that licks the blood from his sores
and the open wing that sweeps away the dust
and the beak that, like a nurse with a delicate instrument,
probes for the larvae that torment him under the skin.
Thus the helpful bird collects its food.
This is the usual exchange,
But the nightjar gets more:
On the back of the bull it tastes a deep,
unexpected tenderness,
the paradox of the beast.

Please leave your message after the beep.

The Poem is by Peruvean Poet, José Watanabe. The audio sample of the Poem is from the documentary 'El Olvido.'

2010-10-23T23:52:00.004+02:00

In the middle of the old entrance hall lays the skeleton. Legs bend, arms wide and everlasting grin.
I enter and at the end of the room I turn on the music on an old record player. A Waltz begins while I pick op the skeleton.

His powerless limps bend and wobble when I put on the high heels attached to his toes and his legs find solid ground. I grab is flapping right arm and attach it to my waist, I grab his left arm pull him up and suddenly he has poise. He is alive.

I look him in de grinning face take a few deep breaths and start to dance.

Together we dance a wonky waltz, just us.

The music comes to an end. I step out of the shoes and his legs become powerless. I lay him down on the floor. His hand lets go of my waist. I let go of his other hand and his arms fall to the floor.

He is dead again when I turn of the record player.

The unravelling of the skeleton

2010-10-23T22:25:00.001+02:00

A human figure is laying under a thin paper shroud. I put fire to one of the corners of the shroud and the fire starts eating it away. First the creases running in the middle of the shroud and then outwards revealing the figure lying underneath.
A reversed cremation.
Grinning in the ashes he is ready to dance with me.

Mary of Lourdes

2010-10-23T22:24:00.002+02:00

A story of silliness and gullibility. But also one of wanting.

Burden

2010-10-23T22:23:00.002+02:00

I was standing in the hallway of the academy in a dress made of jute, plastic and water. The dress is heavy. I can hardly move and you hear the gallons of water splash when I do.
I take out a little pin and start poking holes in the sacks. First the heavy non-transparent sacks made of jute. Water starts dripping. I move around, twist and turn to poke holes. Everything gets wet, but the dress stays heavy. I am kneeled in the middle of the hallway and the movements are getting more intense. Hastier. Then I stand and with big gestures I rip out the bottom of the transparent plastic sacks. They release their load in loud splashes.
Finally I stop. Dripping and ripped to shreds, but light I stand in the middle of the hallway in a puddle of water

Theseus was an ass

2010-10-23T22:20:00.002+02:00

The royal gallery appears to be empty. It is a large room, 5-6 meters in height. 5-6 meters wide and at least 10 meters long.
It seems empty but then you feel something on your face. It is a thin black yarn and suddenly you see a work as big as the room.
The room is filled with thin black yarn coming down the ceiling in almost invisible arches. Some reaching to the floor, others staying high.
It is huge, and you almost missed it.
It tells about the mythical story of Theseus and Ariadne. The girl who got forgotten.

Tea set

2010-10-23T22:18:00.002+02:00

Nobody ever saw the pot break. They only saw the neatly set table and the hot tea slowly spreading from the centre. Steadily absorbed in the table cloth until the whole table is covered in tea.
The cloth is a dripping witness who speaks in riddles.

Mr Roboto

2010-10-23T22:13:00.001+02:00

A little tin robot walks in on a spray tin. The spray tin erupts in a cloud of white spray paint covering the robot top to toe in white paint. It bends backwards because of the power of the blow, stops moving and it will never move again.

Caya

2010-10-23T22:08:00.003+02:00

Caya. Muze with butterflies in her hair. She was gorgious and sweet and she was a great model.

Skull

2010-10-23T22:06:00.002+02:00

Techniques are important too for an artist. From a base like that you can start everything you can possibly want. I liked painting this skull. It was compact in shape and subtle in colour but still it was very rich.

Daniël as a Cusquenian mountain

2010-10-23T22:02:00.002+02:00

‘Viva el Peru Glorioso, BLM 9, Cusco’ is a text which is engraved in a hill top on the edge of the Peruvian city Cusco.
The hills surrounding this city look like sleeping figures, mostly woman.
Fascinated by this I made an impression of the one mountain that looks like a man.
I painted the text engraved on that hill on my boyfriends back and photographed him with an old camera overlapping the shots by not turning the wheel all the way.

Rinus

2010-10-23T22:00:00.001+02:00

The last photo in a series of seven staged photographs about Marinus van der Lubbe.
The boy who burned the Reichstag has fascinated me for years now and he probably will continue to do so for a long time to come.

The man in the train

2010-10-23T21:59:00.002+02:00

A photo I made in the train going home. The way she sleeps on his shoulder and he stares into the dark, or looks at the reflection of them together in the dark window. Maybe it is pure aesthetics but it still will not let me go.

The first project for 3-d

2008-12-28T19:36:00.000+01:00

We had one week to make a 3-d object with a vertical character. I made a falling peice of cloth. The sugeration of the movement made it vertical. This was allso september 2008.

Brownie - Film 3

2008-12-28T17:42:00.001+01:00

This is the third film I filled with my kodak brownie box camera. It is my father, mother, sister, boyfriend and dog on the beach. Some of the pictures are doubles. I really like them. I did not really print the pictures. I just scanned the negatives. That is why there is a little colour in these black and white vieuws.

My Brownie

2008-12-28T17:40:00.001+01:00

Rinus

2008-12-26T17:23:00.000+01:00

This is part 2 of my first asignment in september. It had to be about destruction, the first thing i made was prometheus, who was destructed for making something. This one is about Rinus who got destructed for believing in something and trying to make a statement.

I made the red one first, i printed nazi and comunistic panflets and posters and painted these over in acrylic paint, the two drawings i made in my dummie in the train with black ink. Maybe I will make a good scan sometimes. You should see it as a instalation by the way. They are not seperate works.

Prometheus

2008-12-26T17:15:00.000+01:00

Part one of the first asignment this year in sebtember. It is a view on the story of Prometheus, the greek god who created men and stole fire for them. I made it on paper wich i painted black with acrylic paint, then i drew it with pastel crayons.

Brownie, rolletje 2.

2008-10-13T13:34:00.000+02:00

2008-10-13T12:56:00.001+02:00

Ik heb een prachtige camera, het is een kodak brownie box camera uit 1911 en hij werkt nog steeds! Hier de eerste foto's. De ene is te donker en de ander onscherp, maar het zijn foto's en eigenlijk vind ik vooral die onscherpe nog best mooi ook.