donderdag 15 september 2011

Zaadjes

Zes jaar geleden bezocht ik de kust van Peru. Het was mistig, de lucht en het water waren loodgrijs en uit de golven staken donkerbruine rotsen met langs de onderkant glanzend groene algen en wieren die steeds door het water werden opgeslokt en weer losgelaten. Op de rotsen lagen zeehonden, hun huid glad en bijna zwart. Ook de pinguïns waren gitzwart, hun dof witte buikjes waren bijna het enige licht in de omgeving. Een gigantische zwerm aalscholvers kwam geruisloos voorbij zweven en verdween weer in de mist. De wereld was stil, donker en melancholisch.

In een wit betegeld eethuisje aten we verrukkelijke verse vis toen de deur open klapte en er een stoet kleur binnen stroomde. Acht inheemse vrouwen met hun armen van polsen tot ellebogen gevuld met kettingen in allerlei soorten kraaltjes en zaadjes. De opvallendste kettingen waren gemaakt van grote zaden in een zinderende kleur oranje, maar beïnvloed door de sobere omgeving koos ik alleen maar snoeren uit van kleine donkerbuine zaadjes en glazen kraaltjes.

Een van de vrouwen keek bezorgd naar mijn buit, schoof toen haar koopwaar hoger op haar armen en begon in de zakken te zoeken van haar rok. Ze greep mijn hand en legde er drie oranje zaadjes in, vouwde mijn vingers er dicht overheen en hield mijn hand stevig vast terwijl ze iets in Quechua zei dat ik niet verstond.

Zes jaar lang heb ik deze zaadjes in mijn portemonnee bij me gedragen. Afgelopen woensdag haalde ik mijn portemonnee leeg om overbodigheden er uit te halen en ook de zaadjes heb ik er niet in teruggestopt.

Zelden heb ik zo'n rotdag gehad. Ongelukjes, gesloten loketten, onprettig mensen en later mijn portemonnee gestolen. Het kost me zeker honderd euro en een heleboel tijd om alles terug te krijgen wat ik er in had zitten. Ik ben niet bijgelovig, maar je zal vast begrijpen dat het eerste wat ik in mijn nieuwe portemonnee zal stoppen, die oranje zaadjes zijn.

Geen opmerkingen: