donderdag 15 september 2011

Een uurtje afleiding

'Zo He!' verzucht de enorme kerel voor mijn deur om mij te kennen te geven dat hij mijn doolhof van een gebouw maar moeilijk kan waarderen. Verhit lachend hoofd, tondeuse kort grijs haar, blauwe trui en een gereedschapskist. Hij is hier om mijn chronisch kapotte ramen te repareren.

De laatste keer stuurden ze een jonge loodgieter! Hij is toen maar wanhopig aan mijn ramen gaan hangen tot ze uiteindelijk toch naar beneden klapten. Zijn advies; 'laat ze maar gewoon dicht.'

De aannemer klopt en wrikt wat aan de ramen, concludeert dat hij er niets aan kan doen en dat er een specialist moet komen.

Het kan mij inmiddels niet veel meer schelen, bovendien maak ik me enorm druk over mijn studie. Ik wil hem eigenlijk gewoon weer weg hebben om in mijn eentje stress te hebben, maar de aannemer gaat zitten en barst los in een bijna waanzinnige spraakwaterval.

Zo ontdek ik dat hij ooit bij iemand thuis was met twee pitbulls. Hij aaide er eentje waarop de honden in een zeer bloederig gevecht raakten om de aannemer zijn affectie, toen hij de honden uit elkaar had gekregen zat er overal bloed op de buren en was een van de honden zijn oor en linkerlip kwijt. Geheimzinnig vertelt hij vervolgens over een zeer beroemde, maar niet nader te noemen pianist met een open kast vol zwepen en tuigjes en over een van top tot teen bedekte moslima, die zodra haar man naar het werk was vertrokken bijna helemaal naakt om hem heen bleef drentelen. En over die ene keer dat hij weigerde te werken bij een veel te rijke sadist die zijn hoogzwangere vrouw mishandelde.

Halverwege schenk ik hem een groot glas net te zoete citroen limonade in en blijf met grote ogen luisteren, naar de verhalen over alle maffe mensen die hij ooit tegenkwam en waarvan hij steeds weer zegt; 'he, het gaat mij niet aan, je doet maar.' Na ruim een uur is de limonade op en vertrekt hij naar de volgende klus. Ik vraag me af of ik daar in zijn volgende relaas zal voorkomen.

'Vriendelijk meisje, maakt haar limonade veel te zoet. Ze leek een beetje treurig, dus ik dacht ik leid haar maar een uurtje af van waar ze zich ook zorgen over maakte, 'k dacht dat doet haar vast goed.'

Geen opmerkingen: